Valt je webapplicatie onder de Cyber Resilience Act?

Of de Europese cyberweerbaarheidsregels voor jouw software gelden, hangt minder af van de techniek dan van de manier waarop je hem levert. Met de officiële uitleg van de Europese Commissie zie je waar een webapp, een PWA en een installeerbare app van elkaar verschillen, wanneer je API of loginportaal meetelt en welke plichten nu al gelden.

Gepubliceerd op: 20 november 2026|Door carlokop|0 Reacties|15 min leestijd

Laptop, smartphone en desktopmonitor op een bureau die dezelfde app tonen, met een schild met slot in de interface

Sinds 11 september 2026 moeten fabrikanten van software actief uitgebuite kwetsbaarheden en ernstige incidenten binnen 24 uur melden. Die plicht komt uit de Cyber Resilience Act, en vanaf 11 december 2027 komen daar eisen bij aan het ontwerp, de updates en de documentatie van software, met een CE-markering als sluitstuk.

Voor wie webapplicaties bouwt of laat bouwen is de vraag daarom concreet: geldt de cyber resilience act ook voor mijn software? De verordening spreekt van "producten met digitale elementen", en dat begrip past niet vanzelf op een applicatie die op een server draait. Dit is geen juridisch advies, maar een technische uitleg bij de tekst en de officiële richtsnoeren.

Wat de Cyber Resilience Act regelt, en sinds wanneer

De Cyber Resilience Act, voluit Verordening (EU) 2024/2847, heet in het Nederlands de verordening cyberweerbaarheid of cyberweerbaarheidsverordening. Ze stelt horizontale cyberbeveiligingseisen aan producten met digitale elementen die op de Europese markt komen. De verordening werkt gefaseerd:

Datum

Wat er ingaat

10 december 2024

Inwerkingtreding van de verordening

11 juni 2026

Regels voor het aanmelden van conformiteitsbeoordelingsinstanties (hoofdstuk IV)

11 september 2026

Meldplicht voor actief uitgebuite kwetsbaarheden en ernstige incidenten (artikel 14)

11 december 2027

Volledige toepassing: essentiële eisen, SBOM, supportperiode, CE-markering; ook de meldplicht voor open-source-stewards

De meldplicht geldt ook voor producten die al vóór 11 december 2027 op de markt waren (artikel 69, lid 3). Een app die al jaren in de stores staat, valt er dus sinds 11 september 2026 onder. De overige eisen gelden voor zulke bestaande producten pas als ze na december 2027 substantieel worden gewijzigd.

Cyber Resilience Act: software als 'product met digitale elementen'

De verordening definieert een product met digitale elementen als "een software- of hardwareproduct en zijn oplossingen voor gegevensverwerking op afstand". Het toepassingsgebied omvat producten met een directe of indirecte gegevensverbinding met een apparaat of netwerk. Dat is vrijwel alle moderne software.

Het tweede begrip is de oplossing voor gegevensverwerking op afstand (remote data processing solution, RDPS): verwerking op afstand waarvoor de fabrikant de software heeft ontworpen of laten ontwerpen, en zonder welke het product een van zijn functies niet kan vervullen. De Commissie toetst dat in drie stappen:

  1. vindt er verwerking op afstand plaats;
  2. kan het product zonder die verwerking een functie niet uitvoeren;
  3. is de software ontworpen of ontwikkeld door of onder verantwoordelijkheid van de fabrikant.

Webapp, PWA, app of desktop-app: waar de grens ligt

De belangrijkste uitleg voor webdevelopers staat in de richtsnoeren van de Commissie over de toepassing van de verordening, op 17 november 2026 gepubliceerd in het Publicatieblad (C/2026/6013). Die zijn niet bindend; alleen het Hof van Justitie kan de verordening gezaghebbend uitleggen. Wel geven ze met 67 voorbeelden aan hoe de Commissie de CRA leest, met nadruk op het mkb.

Webapplicatie in de browser

Software die op afstand draait en waartoe de gebruiker alleen toegang heeft, is volgens punt 21 van de richtsnoeren "niet louter op die basis een product met digitale elementen". De Commissie voegt toe: "Dit is doorgaans het geval voor webapplicaties, met inbegrip van progressieve webapps, waartoe uitsluitend toegang wordt verkregen via een webbrowser." Voorbeeld 5 bevestigt dat een webapplicatie die alleen via de browser wordt gebruikt buiten de CRA valt, tenzij ze de functionaliteit van een product ondersteunt.

Overweging 12 sluit daarop aan: websites die geen product ondersteunen en clouddiensten buiten de verantwoordelijkheid van een fabrikant vallen buiten de CRA. Voor cloudmodellen als SaaS, PaaS en IaaS verwijst de verordening naar NIS2.

Lokaal uitgevoerde software

Software die wordt gedownload of geïnstalleerd en op het apparaat van de gebruiker draait, is wél een product. Punt 20 noemt daarbij uitdrukkelijk een browserextensie en "een applicatie die met behulp van webtechnologie is ontwikkeld, maar voor lokaal gebruik wordt geleverd". Een mobiele app uit een appstore is een product (voorbeeld 3), en een desktop-app op webtechnologie die voor lokale installatie is verpakt ook (voorbeeld 4). Een app die met Electron of Tauri is gebouwd, volgt hetzelfde patroon.

Het grijze gebied: de installeerbare PWA

Een progressive web app die je aan het beginscherm toevoegt, met een service worker en offline werking, zit tussen beide teksten in. PWA's die uitsluitend via de browser worden gebruikt, zijn volgens de Commissie geen product, maar een app op webtechnologie die voor lokaal gebruik wordt geleverd wel. Een PWA die via een appstore wordt verspreid, bijvoorbeeld verpakt als Trusted Web Activity, lijkt eerder op voorbeeld 3. Een eenduidig antwoord is er nog niet.

Situatie

Valt onder de CRA?

Webapplicatie of SaaS, alleen via de browser

Nee, op zichzelf niet (punt 21, voorbeeld 5)

PWA, alleen via de browser

Nee (punt 21)

Installeerbare PWA of PWA via een appstore

Onduidelijk; eerder ja bij verspreiding via een store

Mobiele app, desktop-app op webtechnologie, browserextensie

Ja (punt 20, voorbeelden 3 en 4)

Backend of API die zo'n app nodig heeft

Ja, als RDPS van dat product

Beslisschema met vier vakken: webapp in de browser en PWA in de browser buiten de CRA, installeerbare PWA in het grijze gebied en app of desktop-app onder de CRA, met de eigen API of het loginportaal die als RDPS meetelt

Alleen via de browser valt een webapp op zichzelf buiten de CRA; een app of desktop-app valt eronder, inclusief de eigen API.

Wanneer je API, backend of loginportaal meetelt

Bouw je naast een webapp ook een mobiele app, dan verandert het beeld. Overweging 11 beschrijft precies die situatie: een mobiele app die een API of database nodig heeft die de fabrikant via een dienst aanbiedt. Die dienst valt dan als oplossing voor gegevensverwerking op afstand onder de verordening. De eisen aan zo'n RDPS gaan niet over de beveiliging van het hele netwerk van de fabrikant, maar over de verwerking die het product nodig heeft.

In het voorbeeld van een bankapp is de interface waar de app rechtstreeks mee praat RDPS; achterliggende systemen zoals de grootboekadministratie zijn dat niet, maar horen wel in de risicobeoordeling.

Voor webdevelopers is punt 194 het meest concreet. Een informatieve website is geen RDPS, ook niet als de app ernaar doorlinkt. Maar "een authenticatieportaal dat inloggegevens of tokens afgeeft die nodig zijn voor de werking van het product met digitale elementen" wordt wel als RDPS beschouwd. Bouw je de login of de API voor een app, dan valt dat deel van je stack onder de CRA. Telemetrie die alleen voor statistiek of productontwikkeling dient, telt niet mee (punt 192).

Wie de backend host, maakt daarbij niet uit. Eigen code op een VPS, bij een PaaS of op IaaS kan RDPS zijn; beslissend is dat de software door of voor de fabrikant is ontwikkeld en dat het product haar nodig heeft.

Diensten van derden die je inbouwt

Gebruik je in je app een kant-en-klare dienst van een derde, zoals een inlogdienst of een mailprovider, dan is die dienst geen RDPS van jouw product. Zulke diensten worden volgens de richtsnoeren wel beschouwd als "vergelijkbaar met componenten van derden": je beoordeelt de risico's en betracht zorgvuldigheid, vergelijkbaar met artikel 13, lid 5. In de praktijk is dat een gedocumenteerde afweging van wat er gebeurt als zo'n dienst uitvalt of gecompromitteerd raakt.

Open source en gratis software

Vrije en open-source software die niet in het kader van een handelsactiviteit wordt geleverd, valt buiten de CRA, en publiceren op een publieke repository is in de regel geen 'in de handel brengen'. Dat verandert bij monetisering: als de software dient om andere diensten te verkopen, als gebruik afhangt van het verwerken van persoonsgegevens, of bij een betaalde editie. Voor een gratis npm-pakket of WordPress-plugin zonder monetisering ligt het daarom voor de hand dat het buiten de CRA valt, en voor een betaalde premium-plugin dat het erbinnen valt; plugins staan niet als voorbeeld in de richtsnoeren, dus dit is een afleiding. Hoe kwetsbaarheden in plugins ontstaan, lees je bij een kwetsbaarheid in een WordPress-plugin.

Voor organisaties die open source systematisch ondersteunen zonder fabrikant te zijn, kent de CRA de open-source-steward, met een lichter regime. Wie open source in een commercieel product verwerkt, betracht zorgvuldigheid bij die componenten (artikel 13, lid 5) en meldt een gevonden kwetsbaarheid aan de maintainer (lid 6).

Maatwerk, interne tools en testversies

  • Maatwerk voor één zakelijke klant kent geen algemene uitzondering. Fabrikant en zakelijke gebruiker mogen bij maatwerk alleen contractueel afwijken van secure by default en gratis updates. Voorbeeld 7 van de richtsnoeren behandelt het leveren van broncode in licentie aan één bedrijf als in de handel brengen.
  • Interne tools vallen buiten de CRA zolang ze niet op de markt worden gebracht. Voor overheden die software uitsluitend voor eigen gebruik ontwikkelen, staat dat in overweging 16; voor bedrijven is het een afleiding uit de definitie van 'op de markt aanbieden'.
  • Alpha's, beta's en release candidates mogen tijdelijk voor testdoeleinden worden aangeboden, mits duidelijk is vermeld dat ze nog niet voldoen (artikel 4, lid 3).

Bouw je voor een klant: wie is de fabrikant?

De fabrikant is wie een product ontwikkelt of laat ontwikkelen en het onder eigen naam of merk op de markt brengt, betaald of gratis. Laat een klant een app bouwen en zet die hem onder zijn eigen naam in de stores, dan is de klant de fabrikant en niet de partij die hem bouwde. Verkoopt een bureau een eigen product onder eigen naam, dan is het bureau de fabrikant. Bij white-label webdevelopment ligt het dus meestal bij de opdrachtgever, maar waar één app voor één klant precies op de grens zit, blijft een grijs gebied. Het kan daarom verstandig zijn om in de opdracht vast te leggen wie updates en meldingen verzorgt.

Wat een fabrikant vanaf december 2027 moet regelen

Valt je product eronder, dan gelden vanaf 11 december 2027 de essentiële eisen van bijlage I. Deel I gaat over het product zelf:

  • geen bekende uitbuitbare kwetsbaarheden bij levering, en secure by default met een resetmogelijkheid;
  • beveiligingsupdates, waar mogelijk automatisch en standaard aan met een opt-out;
  • bescherming tegen onbevoegde toegang, versleuteling in opslag en onderweg, integriteit, dataminimalisatie en beschikbaarheid;
  • een beperkt aanvalsoppervlak, logging van toegang en de mogelijkheid voor gebruikers om hun data en instellingen veilig en permanent te verwijderen.

Deel II gaat over kwetsbaarheidsbeheer:

  • een software bill of materials (SBOM) "in a commonly used and machine-readable format covering at the very least the top-level dependencies", die niet openbaar hoeft (overweging 77); CycloneDX en SPDX zijn gangbare formaten;
  • kwetsbaarheden zonder vertraging verhelpen, met gratis beveiligingsupdates, waar mogelijk los van functionele updates;
  • regelmatig testen, een beleid voor coordinated vulnerability disclosure en een contactadres voor meldingen.

Daarnaast gelden een gedocumenteerde risicobeoordeling, een supportperiode van minimaal vijf jaar (korter alleen als het product naar verwachting korter wordt gebruikt) met de einddatum zichtbaar bij aankoop, een EU-conformiteitsverklaring en CE-markering, en gebruikersinformatie volgens bijlage II met een aanspreekpunt voor kwetsbaarheden dat niet alleen geautomatiseerd is. Hoe je zo'n supportperiode in de praktijk invult, hangt samen met je onderhoud.

Productklassen en conformiteitsbeoordeling

Voor de meeste producten volstaat een zelfbeoordeling. Strenger wordt het voor 'belangrijke' en 'kritieke' producten. Belangrijke producten in klasse I zijn onder meer identity- en access-managementsoftware, browsers, wachtwoordmanagers en VPN's; daar is zelfbeoordeling alleen mogelijk op basis van geharmoniseerde normen, anders is een aangemelde instantie nodig. Klasse II, zoals firewalls en hypervisors, gaat altijd langs een aangemelde instantie, net als kritieke producten zolang er geen Europees certificeringsschema is. Bepalend is de kernfunctionaliteit: een app met een login is geen identity-managementproduct, een zelf verkochte SSO-oplossing wel.

Tijdlijn van de CRA met inwerkingtreding op 10 december 2024, aanmelding van instanties op 11 juni 2026, de meldplicht op 11 september 2026 en volledige toepassing op 11 december 2027, met de blokken bijlage I, SBOM, supportperiode en CE-markering

De meldplicht geldt al sinds 11 september 2026; de overige eisen volgen op 11 december 2027.

De meldplicht die nu al geldt

Sinds 11 september 2026 geldt de meldplicht van artikel 14, met twee sporen:

Melding

Actief uitgebuite kwetsbaarheid

Ernstig incident

Vroege waarschuwing

Binnen 24 uur

Binnen 24 uur

Melding

Binnen 72 uur

Binnen 72 uur

Eindrapport

Uiterlijk 14 dagen nadat een correctie beschikbaar is

Binnen een maand na de 72-uursmelding

Melden gaat via het Single Reporting Platform van ENISA, dat sinds 11 september 2026 live is. De melding komt terecht bij de CSIRT-coördinator van het land van hoofdvestiging; in Nederland is dat het NCSC. Daarnaast informeer je de gebruikers. De meldplicht loopt ook door na het einde van de supportperiode.

De klok begint zodra je na een eerste beoordeling een "redelijke mate van zekerheid" hebt dat er iets aan de hand is. Die uitleg is in de richtsnoeren afgestemd op de EDPB-richtsnoeren over het melden van datalekken met persoonsgegevens onder de AVG.

Waar de CRA en de AVG elkaar raken: beveiliging van persoonsgegevens

De CRA is geen privacywet, maar voor een applicatie die persoonsgegevens verwerkt, overlappen de eisen op meerdere punten met de AVG. Deze koppeling is een eigen duiding; de CRA-tekst legt haar zelf niet.

  • Versleuteling, dataminimalisatie en verwijderen. Bijlage I vraagt om versleuteling in opslag en onderweg, om niet meer data te verwerken dan nodig en om gebruikers hun data permanent te laten verwijderen. Dat sluit aan op privacy by design (artikel 25 AVG) en passende beveiliging van persoonsgegevens (artikel 32 AVG).
  • Meldtermijnen. Een datalek met persoonsgegevens moet onder de AVG binnen 72 uur worden gemeld; de CRA kent een vroege waarschuwing binnen 24 uur en een melding binnen 72 uur. Een incident kan onder beide vallen, met twee meldingen aan twee instanties.
  • Persoonsgegevens als 'betaling'. Een gratis app die als voorwaarde voor gebruik persoonsgegevens verwerkt voor andere doelen dan beveiliging of compatibiliteit, bijvoorbeeld voor tracking, geldt in CRA-zin als commercieel (voorbeeld 16 van de richtsnoeren).

Hoe gegevensverzameling en privacy onder de AVG technisch samenhangen, staat uitgebreider in de technische uitleg over gegevensverzameling en de AVG.

Toezicht en boetes in Nederland

In Nederland wordt de Rijksinspectie Digitale Infrastructuur (RDI) markttoezichthouder. Dat regelt de Uitvoeringswet verordening cyberweerbaarheid (36.875), die de Tweede Kamer op 10 september 2026 aannam en die half november 2026 nog bij de Eerste Kamer lag. De verordening zelf geldt rechtstreeks; de uitvoeringswet regelt de nationale bevoegdheden.

De boetes in artikel 64 lopen tot 15 miljoen euro of 2,5 procent van de wereldwijde jaaromzet voor de essentiële eisen en de artikelen 13 en 14, tot 10 miljoen of 2 procent voor andere verplichtingen en tot 5 miljoen of 1 procent voor onjuiste informatie. Micro- en kleine ondernemingen krijgen geen boete als ze alleen de 24-uurstermijn missen; voor de latere termijnen geldt die uitzondering niet.

CRA, NIS2 en productaansprakelijkheid: de verschillen

De CRA gaat over de cyberbeveiliging van producten die op de markt komen. NIS2 gaat over de beveiligingsplichten van organisaties en hun leveranciers; voor clouddiensten als SaaS, PaaS en IaaS verwijst de CRA zelf naar NIS2. Een browser-only SaaS kan dus buiten de CRA vallen en toch via NIS2 of via de eisen van klanten met beveiligingsverplichtingen te maken krijgen. Wie aansprakelijk is als gebrekkige software schade veroorzaakt, regelt de nieuwe Europese richtlijn over productaansprakelijkheid. NIS2 en productaansprakelijkheid behandel ik elk in een apart blog.

Zo bepaal je of jouw webapplicatie eronder valt

Met zes vragen kun je bepalen of jouw webapplicatie onder de Cyber Resilience Act valt:

  1. Draait alle code op je server en gebruiken klanten de applicatie alleen in de browser? Zo ja, dan valt ze op zichzelf buiten de CRA.
  2. Lever je daarnaast een mobiele app, desktop-app, browserextensie of installeerbare client? Zo ja, dan is dat een product, en tellen je API en loginportaal die het product nodig heeft mee als RDPS.
  3. Gaat het om een installeerbare PWA of een PWA via een appstore? Zo ja, dan zit je in een grijs gebied, en ligt het voor de hand om voorzichtig uit te gaan van de strengere lezing.
  4. Brengt je opdrachtgever het product onder eigen naam op de markt? Zo ja, dan is de opdrachtgever de fabrikant; anders ben jij het.
  5. Is de software gratis en zonder monetisering, verplichte verwerking van persoonsgegevens of betaalde editie? Zo ja, dan valt ze in de regel buiten de CRA.
  6. Valt het product eronder? Zo ja, dan geldt de meldplicht van 24 uur nu al, en komen SBOM, supportperiode en documentatie in december 2027.

Twijfel je nog, dan kun je een aantal dingen nu al regelen, omdat de CRA ze vraagt zodra een product eronder valt: een contactadres en beleid voor het melden van kwetsbaarheden, een SBOM die je uit je build genereert, een vastgelegde supportperiode en een meldproces waarmee je binnen 24 uur kunt melden.

Veelgestelde vragen

Valt SaaS onder de Cyber Resilience Act?

Niet als de dienst alleen via de browser wordt gebruikt; dat staat in punt 21 van de richtsnoeren van de Commissie. Wel als je backend nodig is voor een app, client of extensie die je zelf levert: dan telt die backend mee als gegevensverwerking op afstand. Voor SaaS-aanbieders kan daarnaast NIS2 gelden.

Valt een PWA onder de CRA?

Een PWA die uitsluitend in de browser wordt gebruikt, valt er volgens de Commissie niet onder. Een installeerbare PWA of een PWA die via een appstore wordt verspreid, is een grijs gebied. In dat geval ligt het voor de hand om uit te gaan van de strengere lezing.

Sinds wanneer geldt de meldplicht?

Sinds 11 september 2026. Een actief uitgebuite kwetsbaarheid of ernstig incident meld je met een vroege waarschuwing binnen 24 uur en een melding binnen 72 uur, via het platform van ENISA. In Nederland komt de melding bij het NCSC.

Wanneer gelden de overige eisen?

Vanaf 11 december 2027: de essentiële eisen van bijlage I, de SBOM, een supportperiode van in principe minimaal vijf jaar en de CE-markering.

Wat is het verschil tussen de CRA en NIS2?

De CRA stelt eisen aan producten met digitale elementen die op de markt komen. NIS2 stelt eisen aan organisaties en hun leveranciers, en de CRA verwijst voor clouddiensten als SaaS zelf naar NIS2.

Valt gratis of open-source software eronder?

Open source die niet in het kader van een handelsactiviteit wordt geleverd, valt er niet onder. Dat verandert als je er geld aan verdient, bijvoorbeeld met een betaalde editie, of als gebruik afhangt van het verwerken van persoonsgegevens voor andere doelen dan beveiliging of compatibiliteit.

Samenvatting

Een webapplicatie die alleen in de browser wordt gebruikt, is volgens de richtsnoeren van de Commissie op zichzelf geen product onder de Cyber Resilience Act. Software die lokaal draait, zoals een mobiele app of desktop-app, valt er wel onder, net als de API en het loginportaal die zo'n app nodig heeft; de installeerbare PWA blijft een grijs gebied. De meldplicht geldt sinds 11 september 2026, de overige eisen volgen op 11 december 2027, en voor applicaties met persoonsgegevens lopen veel daarvan gelijk op met de AVG.

Klaar voor actie?

Wil je dit toepassen op jouw website?

Ik help je de keuzes uit dit artikel om te zetten in een werkende setup, meetbaar, privacyvriendelijk en zonder technische ruis.

Laten we jouw tracking verbeteren

Of je nu twijfelt tussen client- en server-side, of al weet dat je conversies mist: stuur een korte vraag. Je krijgt een concrete reactie, geen salespraatje.

Carlo Kop

Carlo Kop

Web developer